Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist

Kinderen niet pushen

Gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 20/11/2007 - 00h00
-A +A

De internationale pers bericht wel eens over de krachttoeren van 'sportieve' kinderen. Gaat het om kinderen die topprestaties leveren of om kinderen die uitgebuit worden?

Wij geven u alvast twee voorbeelden. Budhia is een jongetje uit Bhubaneswar in het oosten van India.
Wanneer zijn vader overlijdt, wordt hij toevertrouwd aan Biranchi Das die van het jongetje een soort Forrest Gump wil maken. Bij het afstandslopen haalt de kleine atleet moeiteloos een gemiddelde van tien kilometer per uur, tot tevredenheid van de zogenaamde trainer. Maar op een dag ontdekken artsen dat het kind een abnormaal hoge bloeddruk heeft en een overbelast hart. De autoriteiten beslissen dat het trainingsprogramma afgelopen is. Later vertelt Budhia dat Das hem mishandelde. 'Hij sloeg me met brandende voorwerpen en het gebeurde vaak dat ik geen eten kreeg.'
Het tweede voorbeeld komt uit China. Op de leeftijd van vier jaar (in 2003) wordt Zhang Huiminout getraind door een vader die van zijn dochter dé ster van de Olympische Spelen van 2016 wil maken. Op de leeftijd van zes jaar loopt ze al tien kilometer per dag en een jaar later loopt ze de marathon van Haikou in 3 uur, 28 minuten en 45 seconden. Vandaag staat ze elke nacht om halfdrie op om vier uur te trainen voordat ze naar school gaat.

Stop het moorden

Gelukkig worden niet alle kinderatleten op die manier behandeld, maar men kan zich wel de vraag stellen hoeveel zogezegd getalenteerde kinderen mishandeld worden met het oog op een professionele carrière in het tennis, voetbal, golf of atletiek. Sportpsychologen worden niet zelden geconfronteerd met het syndroom van de "pushy parents" (opdringerige ouders) die van hun nageslacht koste wat kost kampioenen willen maken. Om dat doel te bereiken zijn ze zelfs bereid om de gezondheid van hun kind in gevaar te brengen. Maar kinderen aanzetten om zich al op jonge leeftijd te specialiseren in een of andere sport kan niet zonder kennis van zaken. Zo moet men weten dat het botweefsel fragiel is in de groeiperiode. Het beenderstelsel van een kind is nog week terwijl bijvoorbeeld spieren of pezen al volgroeid zijn. Pas rond de leeftijd van twintig jaar verdwijnt het laatste groeikraakbeen ter hoogte van de wervels.

Omdat variatie belangrijk is

Gedurende een hele tijd dacht men dat een kind niet meer dan acht uur per week mag sporten. Maar men kan -zelfs intensief- een à twee uur per dag sporten zonder het minste probleem. Voorwaarde is wel dat er variatie is in de sportdisciplines. Het menselijk lichaam is niet gemaakt voor vroegtijdige specialisatie. Tot aan de postpuberteit moeten de sportactiviteiten gediversifieerd worden voor de nodige algemene ontwikkeling. Pas daarna kiest men voor een bepaalde richting. Een jonge atleet die dezelfde bewegingen herhaalt gedurende vier uur week heeft een verhoogd risico op blessures, ongeacht of het om voetballen, tennissen of lopen gaat. Dat is de moraal van het verhaal van de kleine Budhia en de kleine Zhang.

Gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 20/11/2007 - 00h00
Bekijk dit artikel
Vous devez être connecté à votre compte E-Santé afin de laisser un commentaire
PUB
Lees ook
Elk in zijn bed! Geüpdatet op 20/05/2003 - 00h00

Mama, ik ben bang, mag ik bij jou in bed komen? Welk kind heeft nooit eens zin om in het bed van zijn ouders te slapen? Welke ouder heeft zijn kind nog nooit toegestaan even bij hem in bed te kruipen? Als de uitzondering een leef- en slaapgewoonte wo...

Vieruurtjes met verstand ! Geüpdatet op 12/09/2006 - 00h00

Of uw kind nu drie of vijftien jaar oud is, na een schooldag heeft het vaak reuzenhonger. Op weg naar huis is er wellicht een bakker of bent u in de verleiding om u uw kind eender wat toe te stoppen om zijn honger stillen: een koek, een chocoladebroo...

Meer artikels