Kaas: voor het beste met uitsluiting van het slechtste!

Harde en zachte kazen maken reeds sinds mensenheugenis deel uit van onze voeding. Kaas bevat veel calcium en andere voedingsstoffen. Maar sommige kazen bevatten veel vet, vaak te veel, en zijn soms een bron van infectie.

• Lees het etiket!
• Opgelet, bacteriën!

Vaak wordt vergeten dat kaas een belangrijke bron van eiwitten is, net zoals vlees, vis en peulgewassen.Volgens diëtisten is kaas een uitstekend alternatief voor de eiwitten die we gewoonlijk eten. Waarom ons vlees dan niet vervangen door een kaasschotel?Een gevarieerde voeding blijft echter aangewezen. Men geeft niet de raad bij elke maaltijd kaas te eten. Kaas kan immers zeer veel vet bevatten, afhankelijk van de fabricatie en de rijping. Een kaas gemaakt op basis van volle melk, zal per definitie meer vet bevatten dan een kaas gemaakt op basis van halfvolle melk. Hoe meer water de kaas verliest, hoe vetter hij is.

Lees het etiket!

Het etiket op de kaas kan nuttig zijn, maar zegt niet alles. De vermelding “vetgehalte 60%” betekent niet dat de kaas die u in handen hebt, 60% vetten bevat, maar wel dat het drooggewicht (de kaas die overblijft na verwijdering van al het water in de kaas) voor 60% vetten bevat. Verse kaas bevat veel water, maar kazen zoals gruyère en Gouda bevatten vrij weinig water. Bij eenzelfde vetgehalte van 60% zullen Gouda en gruyère dan ook meer vet bevatten dan verse kaas.Met andere woorden, u kunt de werkelijke hoeveelheid vetten in de kaas enkel kennen als u het watergehalte kent.

Artikel gepubliceerd door Pierre Dewaele op 27/08/2002