Jaloezie binnen een relatie: wat zijn de oorzaken?

Van jaloezie kunnen we vreselijk afzien, en toch raken we er niet zomaar vanaf. Dat komt omdat jaloezie diepe wortels heeft, die moeilijk uit te roeien zijn.

• De oorzaken

De oorzaken

Die wortels zijn van heel uiteenlopende aard. Hoe talrijker de wortels, hoe groter ook de jaloezie.

• Iemand kan jaloers zijn omdat hij een laag zelfbeeld heeft. Als ik geen hoge dunk heb van mezelf, zal mijn partner, als ze ooit naar andere mannen omkijkt, die vast aantrekkelijker vinden dan mij. Ze zal merken dat ik niets waard ben. Daardoor voel ik me natuurlijk voortdurend in gevaar. Die pijnlijke situatie is vaak het gevolg van een gebrek aan liefde in de kindertijd en gaat dus ver terug. Ik vind dat ik het niet waard ben om bemind te worden. Als dat toch zo is, is dat het resultaat van een vergissing en vroeg of laat komen ze erachter.
  
  
• Ik kan jaloers zijn omdat ik buiten mijn relatie nog andere seksuele contacten wil... Het is misschien een onbewuste, maar een heel sterke drang. Ik verlang naar andere vrouwen (of mannen) en ik beeld me in dat de andere diezelfde drang heeft. Meestal klopt dat niet, want we zijn niet allemaal op dezelfde leest geschoeid!
  
  
• Ik kan jaloers zijn omdat ik de andere idealiseer. Hij is zo geweldig, zo buitengewoon, dat iedereen die naar hem kijkt hem wel moet begeren. Ik projecteer mijn gevoelens op anderen. Ik beeld me in dat iedereen dezelfde gevoelens heeft als ik. Als een bepaalde vrouw mij doet smelten, mij sterk aantrekt, denk ik dat alle mannen er zo over denken.
  
  
• Ik kan jaloers zijn omdat ik ervan houd jaloers te zijn. Ik cultiveer mijn jaloezie. Ze doet me lijden, maar net dan voel ik ook dat ik leef. Ze bewijst hoe groot mijn verlangen is. Ik voel sterke emoties, en daar houd ik van.
  
  
• Ik kan de andere ook willen bezitten. In jaloezie zit vaak een dimensie van liefde die omslaat in bezitterigheid. Ik hou niet echt van hem (liefde is gul en wenst het beste voor de andere), maar ik wil hem voor mezelf, omdat dat me een goed gevoel geeft. Ik wil hem helemaal bezitten, zoals ik een voorwerp bezit... Ik zie liefde niet als vrijheid, maar als een gevangenis. De andere moet me volledig toebehoren. Als hij nog maar een heel klein beetje vrijheid wil, word ik al jaloers. Ik kan dus net zo goed jaloers zijn op eventuele partners als op uitstapjes, activiteiten, kinderen...
  
  
• Ik kan ook jaloers zijn omdat ik bang ben. Bang om alleen te zijn. Als de ander bij me zou weggaan, zou ik sterven. Dat gevoel heb ik tenminste. Die
  verlatingsangst ligt vaak aan de basis van hevige jaloezie.
  
  Eigenlijk is jaloezie, als ze pathologisch is, niet zozeer een relatieprobleem. Ze heeft veeleer te maken met een persoonlijk probleem. Ik ben jaloers omdat ik niet genoeg kracht heb om de ander vrij te laten, om hem te vertrouwen, om mezelf te vertrouwen, om te weten dat ik ook alleen kan leven. Het is een persoonlijk probleem, en daarom is bij deze jaloezie, als ze de grenzen van het draaglijke overschrijdt, psychotherapie nodig om samen gelukkig te leren zijn.
  Naast deze pathologische vormen bestaat er ook natuurlijke jaloezie. Deze vorm gaat niet terug op een persoonlijk probleem. Ze berust op feiten, niet op inbeelding.
  Als de ander vreemd gaat, kan ik daaronder lijden zonder dat ik daarom ziekelijk jaloers hoef te zijn.
  Jaloezie kan tot slot zowel bij mannen als bij vrouwen voorkomen. Ze is niet het monopolie van één sekse!

Artikel gepubliceerd door Dr. Catherine Solano, bewerkt door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 11/07/2006