Is urine-incontinentie erfelijk?

Uit een recente studie blijkt dat ook genetische factoren een rol kunnen spelen bij inspanningsincontinentie. Zo hebben Noorse onderzoekers ontdekt dat vrouwen van wie de moeder of een oudere zus met dit probleem kampt, zelf 30 tot 60 % meer risico lopen op urine-incontinentie.

• Een zware erfenis
• Een negatief effect op de levenskwaliteit en de gezondheid

Een zware erfenis

Urine-incontinentie of verlies van blaascontrole is een frequent probleem bij vrouwen, vooral bij oudere vrouwen. Het kan het gevolg zijn van zwangerschap, ouderdom, zwaarlijvigheid en herhaalde blaasinfecties. Het verhoogde familiale risico dat een aantal Noorse onderzoekers hebben aangetoond, heeft meer bepaald betrekking op inspanningsincontinentie, de meest voorkomende vorm van urine-incontinentie. Het gaat om ongewild urineverlies dat zich voordoet als er druk uitgeoefend wordt op de buik (lichaamsbeweging, niezen, lachen,…). Tijdens de studie volgden de onderzoekers meer dan 2.000 vrouwen met incontinentieproblemen en hun moeder en oudere zus(sen), die ze vergeleken met ongeveer 6.000 gezonde vrouwen. Ze stelden daarbij vast dat vrouwen van wie de moeder incontinent was, 30 % meer risico liepen om zelf incontinent te worden. Dat risico steeg nog met de ernst van de symptomen van de moeder. Bij vrouwen van wie de oudere zus incontinent was, bedroeg het risico 60 %.

Een negatief effect op de levenskwaliteit en de gezondheid

Een andere studie heeft uitgewezen dat urine-incontinentie een domino-effect heeft op de levenskwaliteit en de gezondheid van vrouwelijke patiënten. De schrik om urine te verliezen, verhindert deze vrouwen immers om te sporten of andere gezonde activiteiten te beoefenen. Daardoor vermindert hun algemene levenskwaliteit en stijgt tegelijk het risico op andere gezondheidsproblemen. De wetenschappers bestudeerden dit keer 2.190 vrouwen die geboren werden in 1947 of vroeger. 22 % van hen was incontinent. Ze stelden daarbij vast dat deze vrouwen veel minder tijd hadden besteed aan het verfraaien van hun interieur, boodschappen, familie- of vriendenbezoek en kerkbezoek. Ze namen ook minder tijd voor wandelen, werken, opmaak en lichaamsverzorging, maar meer tijd voor sedentaire activiteiten zoals tv-kijken. Bovendien vermeden ze sociale contacten, zelfs per telefoon of per e-mail. Deze bevinding zou kunnen verklaren waarom urine-incontinentie het risico op depressie, sociaal isolement en psychische problemen verhoogt.

Artikel gepubliceerd door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 05/04/2005

Bronnen: Hannestad Y., "Urinary incontinence runs in the family", BMJ, 16 octobre 2004, vol 329: pp 889-891. Fultz N., "Urinary incontinence makes women less active", Obstetrics & Gynecology, décembre 2004; vol 104: pp 1327-1334.