Invaliditeit

Ziekelijke toestand waarbij het individu lichamelijk of geestelijk zodanig is aangetast dat het moeilijkheden ondervindt bij het normale maatschappelijke verkeer, en in het bijzonder bij de tewerkstelling. Invaliditeit is een relatief begrip, waarbij de vergelijking met een normale lichamelijke en geestelijke toestand zich opdringt. Het is nochtans zeer moeilijk, zo niet onmogelijk, standaardnormen te geven voor een normale toestand. Deze schommelt niet alleen tussen ver uiteenliggende waarden, maar is bovendien afhankelijk van ras, geslacht, leeftijd, enzovoort.
De duur van de invaliditeit kan wisselend zijn: zij kan een tijdelijk of een bestendig karakter vertonen. In het algemeen zal men iemand slechts dan invalide noemen wanneer hij door een werkelijk blijvend letsel is aangetast. Afhankelijk van de vorm van aantasting kan men onderscheid maken tussen bewegingsgebrekkigen, langdurig zieken, zintuiglijk gehandicapten en verstandelijk gehandicapten. Als een randgebied van de invaliditeit worden ook dikwijls de sociaal onaangepasten beschouwd. De oorzaken van invaliditeit zijn zeer verschillend. De afwijkingen kunnen aangeboren zijn ofwel het gevolg zijn van een doorgemaakte ziekte of van een ongeval.

Bronnen: Medica Press

Deze fiche maakt deel uit van de gids Gids Medische encyclopedie, rubriek Botten, spieren, gewrichten