Interview: 1 op de 5 vrouwen krijgt te maken met partnergeweld

e-gezondheid: Hoe kun je deze vorm van geweld bestrijden? Wat raadt u vrouwen aan?

Mevr. O.Giavarini: Allereerst kan een vrouw onmogelijk alleen de strijd aangaan tegen het geweld van haar partner, ook al ligt de beslissing om thuis weg te gaan, uitsluitend bij haar. Ze moet absoluut hulp en advies zoeken bij gespecialiseerde verenigingen of maatschappelijk werkers. De weg naar zelfstandigheid is altijd lang en bezaaid met hindernissen. Huiselijk geweld is een geleidelijk voortwoekerend proces waarbij escalaties afwisselen met periodes waarin er schijnbaar geen vuiltje aan de lucht is en waarin de vrouw excuses zoekt voor het geweld van haar partner of begint te twijfelen aan zichzelf. De episodes van geweld volgen elkaar steeds sneller op en het geweld wordt ook steeds heviger. De geweldpleger isoleert en verzwakt de vrouw, vernedert haar en maakt zich geleidelijk meester van haar wil. Bovendien keren vrouwelijke geweldslachtoffers toch verschillende keren terug naar huis, omdat ze ondanks alles gehecht zijn aan hun partner of omdat ze bang zijn voor represailles en bedreigingen. Op die manier heeft haar omgeving de neiging om ontmoedigd te raken omdat ze de juiste situatie niet kent en niet begrijpt waarom de vrouw telkens vlucht en toch weer terugkomt. De beste manier om gezinsgeweld te bestrijden, is dan ook van bij het (de) eerste teken(en) van huis weg te gaan. Een slag aanvaarden, betekent zoveel als om meer vragen. Ten slotte komt het zelden voor dat de dader definitief stopt met zijn agressief gedrag. Het is dan ook aan het slachtoffer om deze vicieuze cirkel te doorbreken.

e-gezondheid: Klopt het dat mannelijke geweldslachtoffers sterk in de minderheid zijn?

Mevr. O.Giavarini: Geweld van vrouwen tegen mannen bestaat weliswaar, maar heeft over het algemeen minder zware medische gevolgen (het veroorzaakt veel minder verwondingen en leidt veel minder tot oproepen aan de hulpdiensten), is minder terroriserend voor het slachtoffer en wordt als minder traumatiserend ervaren dan bij geweld van een man tegen een vrouw. De geweldepisodes zijn minder hevig en het geweld is ook anders. Bovendien blijkt uit alle ramingen dat partnergeweld veel vaker vrouwen treft dan mannen. Hoe komt het dan dat er zo weinig gesproken wordt over gewelddadige mannen? Ze zijn nochtans oneindig veel talrijker dan mishandelde mannen. Het zou dan ook nuttiger zijn om zich specifiek met hen bezig te houden (analyse van hun gedrag, educatie, psychologische begeleiding, gezinsbemiddeling), zodat ze minder vaak hun toevlucht nemen tot geweld, en tegelijk om het aantal slachtoffers te verminderen. In 2003 kwamen er bij Accueil Femmes Solidarité vier mishandelde mannen langs en kreeg de vereniging vijf oproepen van gewelddadige mannen die een psycholoog wilden raadplegen.

Artikel gepubliceerd door Isabelle Eustache, bewerkt door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 20/04/2004