Parkinson-ziekte

Misschien is het wel de ziekte van Parkinson?
De ziekte van Parkinson: wat zijn de oplossingen?
Sport, een hulp in de strijd tegen de ziekte van Parkinson

De ziekte of het syndroom van Parkinson is een degeneratieve aandoening van het centrale zenuwstelsel, waarbij dopamine-producerende zenuwcellen afgebroken worden.

Inleiding

De aandoening wordt gekenmerkt door bewegingsarmoede, tremoren en spierstijfheid.
De behandeling bestaat in het algemeen uit specifieke geneesmiddelen, fysiotherapie en soms een operatieve ingreep.

Symptomen

De belangrijkste symptomen van het syndroom of de ziekte van Parkinson zijn tremoren, bewegingsarmoede en spierstijfheid, terwijl in een later stadium dementie kan optreden.

Tremoren
De tremoren zijn het gevolg van elkaar afwisselende samentrekkingen van tegenovergesteld werken- de spiergroepen (agonisten en antagonisten). De trillingen treden op met een snelheid van 4-6 per seconde en zijn, in tegenstelling tot de spierstijfheid, het meest uitgesproken aan de uiteinden van de armen, benen en soms ook aan het hoofd.

De tremoren zijn het hevigst in rust. Tijdens de slaap verdwijnen ze, bij willekeurige bewegingen van de ledematen zijn zij afwezig of althans sterk verminderd.
Onder invloed van psychische spanningen nemen de tremoren sterk toe. Wanneer de spierstijfheid zeer sterk wordt, kunnen de tremoren afnemen, waarbij soms de snelheid afneemt.

Bewegingsarmoede
De bewegingsarmoede (akinesie of hypokinesie) is op vele manieren omschreven. Het belangrijkste kenmerk is de afwezigheid van beweging, het onvermogen aan een willekeurige beweging te beginnen, of de neiging van een combinatie van lichamelijke verschijnselen, waarvan spierstijfheid, tremoren, bewegingsarmoede en loopstoornissen het meeste voorkomen.

Spierstijfheid
Met hypertonie of rigiditeit wordt de weerstand bedoeld, die men ondervindt indien bewegingen aan de gang gezet worden. Het symptoom komt meestal duidelijk tot uiting als een loopstoornis. De patiënt die wil beginnen te lopen staat als het ware 'aan de grond genageld'.

Parkinson-dementie

Bij de ziekte of het syndroom van Parkinson is de dementie van progressieve aard, die zich ontwikkelt in het verloop van een bestaande ziekte van Parkinson (vooral bij de ernstige vormen). Het syndroom wordt gekenmerkt door de ontwikkeling van multiple cognitieve stoornissen, die zichtbaar worden door:

• geheugenstoornissen (verminderd vermogen nieuwe informatie te leren of zich eerder geleerde informatie te herinneren). De geheugenstoornis betreft zowel het kortetermijn- als langetermijn-geheugen;

• een (of meer) van de volgende cognitieve stoornissen:

- afasie (taalstoornis);
- apraxie (verminderd vermogen motorische handelingen uit te voeren ondanks intacte motorische functies);
- agnosie (onvermogen objecten te herkennen of thuis te brengen ondanks intacte sensorische functies);
- stoornis in uitvoerende functies (dat wil zeggen plannen maken, organiseren, abstraheren).

Deze cognitieve stoornissen veroorzaken elk een wezenlijke beperking in het sociaal of beroepsmatig functioneren en betekenen een duidelijke
beperking ten opzichte van het vroegere niveau van functioneren. Het beloop wordt gekenmerkt door een geleidelijk beginende en progressief verlopende cognitieve achteruitgang.

De dementie kan verschillen van de ziekte van Alzheimer of vasculaire dementie, maar er zijn ook aanwijzingen dat het een manifestatie kan zijn van het samen optreden van een van deze aandoeningen met de ziekte van Parkinson.

Neuroleptisch parkinsonisme

Hieronder verstaat men een hersenaandoening, die ontstaat in samenhang met het gebruik van neuroleptische geneesmiddelen, gepaard gaande met spierrigiditeit, verhoogde temperatuur en andere daarmee verband houdende bevindingen zoals:

- transpiratie;
- slikklachten;
- incontinentie;
- wisselingen in het bewustzijnsniveau;
- verwardheid;
- mutisme;
- verhoogde of labiele bloeddruk.

10/04/2003
Medica Press

• Stuur dit artikel naar een vriend
• Print dit artikel
• Schrijf je in op de nieuwsbrief