Dysartrie

Spreekstoornis die betrekking heeft op de articulatie van de gesproken taal; men heeft moeite met het vormen van woorden, hetgeen zich kan uiten in een neiging tot stotteren. De patiënt spreekt onduidelijk door een aandoening van het perifere zenuwstelsel.
Er is dus sprake van moeilijkheden bij het articuleren van woorden en in tegenstelling tot afasie ontstaat de aandoening door een stoornis in de motorische zenuwen of de innervatie van spiertjes die bij het spreken betrokken zijn.

01/04/2003
Medica Press

• Stuur dit artikel naar een vriend
• Print dit artikel
• Schrijf je in op de nieuwsbrief