Acne

Acne of acne vulgaris is een van de meest voorkomende huidziekten, waarbij de talgklieren en de haarzakjes betrokken zijn. Een stoornis in de verhoorning (keratosis) is bij acne primair.

De aandoening gaat gepaard met een overmatige talgafscheiding, die in de uitvoergangen onder donkerkleuring oxideert.

Op deze wijze ontstaat de mee-eter of comedo, de primaire efflorescentie van acne vulgaris. De talg kan uit de follikelopening als zalf uit een tube worden gedrukt.

Voorkeurslokalisaties zijn:
- gezicht;
- nek;
- borst;
- rug;
- schouders;
- bovenarmen.

Door secundaire ontsteking ten gevolge van de infectie met (doorgaans anaerobe) bacteriën ontstaan acnepuisten en acneknobbels. Soms ontstaan onderhuidse (subcutane) infiltraten en verwekingshaarden.

In de regel wordt acne gecompliceerd door een seborrheïsche aandoening, een toestand van overmatige talgafscheiding, wat een vette huid tot gevolg heeft. Deze talgafscheiding is een gevolg van het feit dat de functie van de talgklieren sterk onder invloed staat van het zenuwstelsel en de hormonen.

Het frequent optreden van acne in de puberteit wijst ook wel in deze richting. Meestal is acne behalve door de anaerobe bacteriën ook geïnfecteerd door de eigen flora van kokkenbacteriën.

Psychische spanningen, vermoeidheid, een slechte conditie, slaaptekort, verlaging van de lichamelijke weerstand zijn alle factoren die de acne sterk kunnen activeren.

Behandeling
Er zijn verschillende typen geneesmiddelen die succesvol tegen acne gebruikt kunnen worden: preparaten met benzylperoxide, crèmes of lotions met vitamine A-zuur, keralotytische preparaten (resorcine, salicylzuur); lokale applicatie met antibiotica.

18/09/2003

• Stuur dit artikel naar een vriend
• Print dit artikel
• Schrijf je in op de nieuwsbrief