Hoofdroos

Aandoening van de schedelhuid, veroorzaakt door een te grote werkzaamheid van de talgklieren en gekenmerkt door kleine schubjes op de schedel tussen de haren. Door de sterke talgafscheiding zijn de schubben vettig. Bij plotseling optredende hoofdroos kunnen de schubben overmatig vet worden. De schedel gaat jeuken en wordt rood.
Roos gaat soms samen met een groter aantal bacteriën dan gewoonlijk op de schedel wordt aangetroffen. Algemeen wordt aangenomen dat ze weinig te maken hebben met de roos. Zij kunnen wel de toestand compliceren door een bijkomende infectie te veroorzaken.
Als roos met jeuk gepaard gaat kan de patiënt bewust of onbewust gaan krabben en kunnen de vingernagels, waaraan steeds bacteriën voorkomen, de stukgekrabde plekken infecteren. Zulke infecties kunnen tot ettervorming leiden en tot gevoeligheid en ontsteking van de hoofdhuid.
De behandeling van hoofdroos geschiedt in het algemeen met middelen die de overmatige talgafscheiding bestrijden, zoals zwavel. Voorts alcoholhoudende hoofdwassingen om de schilfers te verwijderen en massage om de doorbloeding te verbeteren.

Bronnen: Medica Press

Deze fiche maakt deel uit van de gids Gids Medische encyclopedie, rubriek Huid, nagel, haar