• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    3 mening
  • Commentaren (0)

Hoe zit het nu met toxinen en melkzuur in de spieren?

Hoe zit het nu met toxinen en melkzuur in de spieren?Volgens talrijke sportlui, zorgt een doorgedreven fysieke inspanning voor de productie van toxinen. Na de inspanning, moeten de sportlui de tijd nemen om die toxinen uit het lichaam te verwijderen. Maar wat zijn die toxinen eigenlijk?

Een kwestie van toxinen, stress, melkzuur en spieren


Reeds op het einde van de 19de eeuw bestond er belangstelling voor de toxinen. In die periode verschenen de werken van de Franse fysioloog Dubois-Reymond. In 1877 stelde hij vast dat het vlees van reeën die gedood waren tijdens een lange jacht, vreemde eigenschappen vertoonde die het vlees ongeschikt maakten voor consumptie. Precies alsof de inspanning de spieren had vergiftigd. Geleidelijk verspreidt de gedachte zich dat toxinen stoffen zijn die geproduceerd worden tijdens een intense inspanning en die het vermogen hebben om een dier en - waarom ook niet? - een mens te doden. Deze gedachte is vandaag nog aanwezig in het hoofd van heel wat sportlui! Ze wordt vaak zelfs verward met de aanwezigheid van melkzuur in uitgeputte spieren. Soms hoor je kampioenen na een zware inspanning beweren dat ze veel last hadden van melkzuur. Maar vanwaar komt die vreemde benaming?

Melkzuur pleit onschuldig


De term melkzuur doet uiteraard denken aan melk. Of beter gezegd aan yoghurt, het product van de anaerobe (zonder zuurstof) gisting van de melksuikers. In een uitgeputte spier gebeurt min of meer hetzelfde. Wanneer de energiebehoeften het maximale rendement van de normale zuurstofbevoorrading overschrijden, begint het lichaam plots een grote hoeveelheid melkzuur te produceren. Toch verdient melkzuur de slechte reputatie niet die het van sportbeoefenaars gekregen heeft. Het is eigenlijk een gewone stof, die weinig toxisch is en onder de naam E270 veel gebruikt wordt in de agroalimentaire industrie. Maar wat veroorzaakt dan wel spiervergiftiging? Eigenlijk ligt het aan de waterstofatomen (H+-ionen) die vrijkomen tijdens de chemische reacties die gepaard gaan met de productie van energie. Ze stapelen zich op in de spieren en liggen aan de basis van dat onaangename gevoel van 'brandende benen'. Vanaf een bepaalde concentratie kunnen ze zelfs cellen beschadigen. Deze zien dan hun inhoud leegstromen. Dit fenomeen veroorzaakt een inflammatoire opstoot, die soms pas na enkele dagen verdwijnt. Dat is de reden waarom men zich dikwijls stijf voelt de dag na een uitzonderlijke inspanning. En de tweede dag na de inspanning, is het vaak nog erger! Sommigen zijn dan zo verlamd door de spierpijn dat ze op hun achterste de trap moeten afdalen of zich aan een geparkeerde wagen moeten vasthouden om de 10 centimeter te overbruggen tussen de straat en het trottoir. Weliswaar een lachwekkende, maar niet gevaarlijke situatie. Na enkele dagen pijn, is de spier, nog sterker dan voordien, opnieuw opgebouwd. Na een tijdje en vooral na veel trainingen, kan men zichzelf voortaan dezelfde pijnlijke ervaringen besparen.

Artikel gepubliceerd door op 12/10/2009

Vindt u het artikel interessant?
 

Meer weten