Hoe minder men slaapt, hoe meer men weegt

Obesitas komt steeds vaker voor bij kinderen. En kinderen slapen hoe langer hoe minder. Men schat dat 5 à 38% van de adolescenten elke nacht minder dan 8 uur slapen. Is er een verband tussen beide vaststellingen? Is het zo dat een tekort aan slaap voor een gewichtstoename zorgt?

• Slaap, obesitas en hormonen
• Slaaptekort heeft invloed op eetlust
• Hoe minder slaap hoe meer overgewicht of hoe meer overgewicht hoe minder slaap?

Slaap, obesitas en hormonen

Heel wat studies wijzen op het verband tussen een tekort aan slaap enobesitas bij kinderen. Uitwendige factoren zoals bijvoorbeeld gedrag, zouden een rol kunnen spelen bij dat verband. Maar heel wat onderzoeksresultaten suggereren dat hormonale mechanismen ten minste gedeeltelijk ook een rol spelen.

Slaaptekort heeft invloed op eetlust

Men weet dat de slaap een essentiële rol speelt bij de ontwikkeling van de hersenen en meer bepaald ook bij de mechanismen die de eetlust regelen en ook het energieverbruik. En men weet ook dat die mechanismen beïnvloed worden door de hormonen leptine en ghreline. De dosering van beide hormonen toont aan dat hun concentraties sterk verschillen in geval van een tekort aan slaap. Dat is ook het geval bij andere hormonen zoals insuline, cortisol of het groeihormoon. Elk tekort aan slaap heeft dan ook een invloed op het mechanisme dat de eetlust bepaalt en in die zin ook bij een toename van het lichaamsgewicht.

Vertrekkend van de vaststelling dat obesitas vaker voorkomt op het platteland dan in de stad, vergeleken onderzoekers de slaapduur en de body mass index (BMI) bij 1.000 volwassenen uit beide milieus. Ze stelden vast dat zowel op het platteland als in stedelijke gebieden, de toename van het lichaamsgewicht duidelijk in verband gebracht kon worden met een vermindering van de slaapduur. Minder duidelijk was welk mechanisme daarvoor verantwoordelijk is.

Artikel gepubliceerd door Isabelle Eustache op 19/12/2006

Bronnen: Tahei S., Arch. Dis. Child, 91 (11) : 881-4, 2006 ; Kohatsu N.D. et coll., Arch. Int. Med., 166: 1701-5, 2006.