Het spiraaltje: een bijzonder gebruiksvriendelijk voorbehoedmiddel

Het spiraaltje houdt geen dagelijkse verplichtingen in en is vijf jaar doeltreffend. Bovendien kan het makkelijk aangebracht worden door een arts en even makkelijk weer verwijderd worden zodra u zwanger wilt worden.

• Hoe werkt het?

Het spiraaltje biedt heel wat voordelen. Als het eenmaal voorgeschreven en ingebracht is door een arts, blijft dit discrete anticonceptiemiddel vijf jaar actief. Het is even doeltreffend als de pil (orale contraceptie). Het wordt dan ook gebruikt door 180 miljoen vrouwen overal ter wereld.

Het bestaat uit een draad van ongeveer 3 cm, meestal van kunststof. Vroeger was het bedekt met koper of zilver, maar het moderne spiraaltje bevat een klein reservoir dat progesteron afgeeft, waardoor er minder risico is op een baarmoeder- of eileiderinfectie.

Het spiraaltje is bestemd voor alle vrouwen en kan een oplossing bieden voor vrouwen die af en toe vergeten de pil te nemen of bij wie orale contraceptie gecontra-indiceerd is.
Het verlicht ook vrouwen die last hebben van pijnlijke, overvloedige, lange en/of frequente maandstonden. Het progesteron dat het spiraaltje afgeeft, werkt lokaal in op het baarmoederslijmvlies. Het verhindert het slijmvlies om zich te ontwikkelen en vermindert daardoor aanzienlijk het menstruatievolume, zozeer dat één op de drie vrouwen die het spiraaltje gebruiken, niet langer menstrueert. Maar opgelet: deze amenorroe is niet pathologisch, en de maandstonden komen terug zodra het spiraaltje verwijderd wordt.
Het spiraaltje is zeer praktisch als voorbehoedmiddel na de bevalling. Het wordt ingebracht zes weken na de bevalling, en de vrouw mag blijven borstvoeding geven.
Het is ook geïndiceerd onmiddellijk na een abortus, op voorwaarde dat er geen sprake is van een baarmoederinfectie, een bloeding of een ernstig trauma van het geslachtsapparaat.

Artikel gepubliceerd door Isabelle Eustache, bewerkt door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 04/11/2003

Bronnen: Kunz J., Journal de la Ménopause 4/2001, Panorama du Médecin 20 februari 2003, nr. 4880.