Het kind in onszelf aanvaarden

Zelfs als rijpe, verantwoordelijke en evenwichtige volwassenen, voelen we nog diep in onszelf een heel klein kind. We zijn er ons niet altijd van bewust, we geven er dikwijls de voorkeur aan het te vergeten, soms zelfs te misprijzen en slecht te behandelen... Het kind in onszelf aanvaarden is nochtans een veel gemakkelijkere oplossing om met onszelf en onze wensen in harmonie te leven.

• Dat verborgen kind is een bron van opwellingen en angsten
• Zijn kindergevoelens verdringen is geen oplossing

U hebt ongetwijfeld al een ogenblik van intens lijden gekend, waarbij u zin had om "Mama..." te zeggen of te roepen. Het lijden brengt een zekere psychische regressie met zich mee en u staat tegenover het lijden als een klein kind, het kind dat u geweest bent.

Dat verborgen kind is een bron van opwellingen en angsten

Dat kind is echter niet alleen aanwezig wanneer het zich op een duidelijke manier uit. Het is op ieder ogenblik wel ergens in uzelf aanwezig, zelfs wanneer u het niet gewaarwordt. Men zou kunnen
zeggen dat het kind verborgen is.
Als volwassene, kan men de neiging hebben om dat inwendige, dat verborgen kind te misprijzen. Het is nochtans een bron van opwellingen: de zin om te lachen, om met verbazing naar iets te kijken, om te spelen, om plezier te maken. Datzelfde kind is ook een bron van angsten: de angst om berispt, beoordeeld, vernederd te worden, om belachelijk gemaakt te worden, de angst voor geweld...
Men zegt tegen zichzelf "ik ben groot nu, bang zijn in het donker is belachelijk" of "met verbazing naar een paardenbloem kijken, is een ernstig mens zoals ik onwaardig".

Artikel gepubliceerd door Dr. Catherine Solano op 07/11/2007