• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    0 mening
  • Commentaren (0)

Hartinfarct: het belang van cardiovasculaire revalidatie

Hartinfarct: het belang van cardiovasculaire revalidatie

Cardiovasculaire revalidatie is een proces dat in volle ontwikkeling is. Vandaag staat de patiënt al na amper enkele dagen in het ziekenhuis op zijn benen en mag hij actief zijn. Maar slecht een kwart van de mensen die alle belang zouden hebben bij cardiovasculaire revalidatie grijpen die kans ook echt!

Hartinfarct: revalidatie, de sleutel tot een betere toekomst van hart en vaten

Cardiovasculaire revalidatie is  in de jzren zestig ontstaan toen men vaststelde dat rusten na een hartinfarct meer kwaad dan goed deed (longembolie, flebitis). Het concept van krachttraining is in de jaren 80-90 dan verder ontwikkeld.

Tegenwoordig is cardiovasculaire revalidatie een periode van actieve revalidatie onder medisch toezicht en in een centrum voor cardiovasculaire revalidatie. Er wordt 7 tot 10 dagen na het ziekenhuisverblijf mee gestart, à rato van drie halve dagen per week, of alnaar gelang van het geval, drie weken ziekenhuisverblijf.

Dr. Bruno Pavy, cardioloog en voorzitter van de ‘Groupe Exercice Revalidatie Sport’ (GERS) van de ‘Société française de cardiologie’: “Cardiovasculaire revalidatie bestrijkt vandaag een heel programma van gedragseducatie rond roken, voeding, stress en sedentair leven. Eventueel is er ook bijsturing van de medicatie die net na de cardiovasculaire aandoening of de hartoperatie is voorgeschreven. Uit onderzoek blijkt dat bij revalidatie in 40% van de gevallen de medicamenteuze behandeling geoptimaliseerd kan worden, iets wat moeilijk te realiseren is als de patiënt zijn arts een keer in een maand ziet. Door die behandeling verder te verfijnen, halen we ook betere resultaten bij de conditietraining (1)”.

Cardiovasculaire revalidatie: voor wie?

De doelgroep bestaat vooral uit mensen die een coronaire ziekte (een ziekte van de kransslagaders) hebben:

  • Patiënten na coronaire angioplastiek (verwijding van de hartslagaders).
  • Na een hartinfarct. 
  • Bij angina pectoris (stabiele angina pectoris), zeker omdat er risicofactoren mee gepaard gaan zoals hypertensie, overgewicht of diabetes.
  • Bij een slagaderaandoening (arteriopathie) van de onderste ledematen. We spreken dan van zuivere vasculaire revalidatie.
  • Na elke geopereerde hartziekte zou er eigenlijk revalidatie moeten volgen: na een kransslagaderoverbruging, een operatie van de hartkleppen, een harttransplantatie of door een erfelijke ziekte.
  • De derde groep van mensen die gebaat zou zijn met revalidatie zijn patiënten met chronisch hartfalen, en wel om hun inspanningscapaciteit (het vermogen om lichamelijke inspanningen te leveren) te verbeteren. Bij deze mensen is revalidatie helaas nog te weinig bekend, hoewel het mortaliteitsrisico er met 18% door daalt (3).

Dr. Pavy: “Te weinig mensen voor wie revalidatie eigenlijk aangewezen is, volgen zo’n programma. De fout ligt bij de gewoonten van artsen en cardiologen die revalidatie nog veel te weinig systematisch voorschrijven. Maar met de komst van de nieuwe generatie artsen komt daar zeker verandering in, want zij zijn overtuigd van het nut ervan. Anderzijds staan de patiënten zelf vaak niet te springen om revalidatie te krijgen. Ze zien op tegen de fysieke oefeningen, omdat ze te weinig gemotiveerd zijn of niet voldoende kunnen rekenen op familiale of professionele ondersteuning”.

Artikel gepubliceerd door op 29/06/2016

Bronnen: Liste des centres : www.fedecardio.org

(1) Presentatie oktober 2015 (2) Bull Epidémiol Hebd. 2014;(5):84-92 ; (3) Heart Failure 216 (Florence) 21-24 mai 2016 ; (4) 

Dr. Bruno Pavy, cardioloog en voorzitter van de ‘Groupe Exercice Revalidatie Sport’ (GERS) van de ‘Société française de cardiologie’

Vindt u het artikel interessant?
 

Meer weten