Hartinfarct, een race tegen de klok

Hartinfarct is een ernstige en frequente aandoening. Jaarlijks zijn er in België meer dan 200.000 nieuwe gevallen. Hartinfarct is de belangrijkste doodsoorzaak bij personen ouder dan 40 jaar. Nochtans is de behandeling aanzienlijk verbeterd: zowel de initiële behandeling (in de spoedgevallendiensten en de coronaire eenheden) als de onmiddellijk en secundaire behandelingen. Daardoor is ook de prognose van de ziekte sterk verbeterd. Zo is de mortaliteit in 30 jaar tijd gedaald van 30 tot 10%.

• Belang van een snelle interventie
• Een eenvoudig mechanisme maar een ernstig en soms fataal accident
• Welke zijn de oorzaken?
• Hoe de symptomen van een hartinfarct herkennen?
• In geval van pijn
• Opvoeding van de patiënten is primordiaal!
• Hoe vaak zijn arts raadplegen?
• WAT HEBT U ONTHOUDEN?

Belang van een snelle interventie

De behandeling van hartinfarct is palliatief en geenszins curatief: de behandeling kan het infarct niet genezen, maar kan wel de evolutie tegengaan en helpen de toestand weer te normaliseren. Het betreft in elk geval een spoedsituatie waarbij elke minuut telt: hoe eerder de bloedstroom naar het hart kan worden hersteld, hoe kleiner zal het infarct zijn, hoe beter de werking van het hart zal gevrijwaard blijven en hoe minder complicaties er op korte en lange termijn zullen optreden.

Een eenvoudig mechanisme maar een ernstig en soms fataal accident

Het hart is een spier (myocard genaamd, vandaar de naam myocardinfarct) met meerdere holten of caviteiten (2 voorkamers en 2 boezems of kamers). Door herhaalde contracties pompt het hart het zuurstofrijke bloed van de longen naar de organen van het lichaam. De kransslagaders (of coronaire arteriën) zijn de slagaders die het hart voorzien van zuurstofrijk bloed. Er zijn drie kransslagaders en elke kransslagader bevloeit een welbepaald gedeelte van de hartspier.Een hartinfarct kan in drie stadia worden opgesplitst:

• Er vormt zich een stolsel ter hoogte van een vernauwing (stenose van een kransslagader), waardoor deze wordt afgesloten.
• Er stroomt geen bloed meer naar het gedeelte van het hart dat normaal door die kransslagader wordt bevloeid.
• De cellen die geen bloed krijgen, worden aangetast en sommige gaan dood. Reeds na enkele uren zijn de gevolgen van de celdood voor de hartspier onomkeerbaar (of irreversibel). Hoe langer de verstopping duurt, hoe meer myocardweefsel er zal afsterven. In ongeveer 12 uur zal het deel van de hartspier dat normaal door de verstopte kransslagader wordt bevloeid, volledig vernietigd zijn. Een hartaanval is dan ook een absolute urgentie die gemedicaliseerd vervoer (de spoedgevallendienst: 100) vereist. De prognose verslechtert met elke minuut die verloren gaat!

Een hartinfarct stemt dus overeen met een vernietiging van een gedeelte van de hartspier doordat de bloedstroom wordt onderbroken waardoor de cellen geen zuurstof meer krijgen.

Artikel gepubliceerd door Dr. Stéphanie Lehmann, bewerkt door Danielle Pickman op 01/10/2002