Gezag ten opzichte van kinderen: altijd een delicaat onderwerp...

Met een ijzeren hand in een fluwelen handschoen

Bij deze weigering om te eten, zijn er ogenschijnlijk twee mogelijke strategieën: sommigen zijn voorstander van een absolute vastberadenheid, terwijl anderen van mening zijn dat men een kind alleen moet eten geven wanneer hij ernaar vraagt. Geen van beide extreme oplossingen is de juiste. Een kind verplichten zijn bord leeg te eten, zal systematisch tot problemen leiden. En hem laten doen en zelf beslissen wat hij wil, is alleen maar goed om uw gezag te ondermijnen. De oplossing bestaat erin vol te houden, maar toch soepel te zijn naargelang de omstandigheden. Een voorbeeld: uw kind wil niet eten en gaat liever spelen. Vooruit dan maar, laat hem maar gaan. Komt hij na enkele minuten terug, geef hem dan wat als maaltijd voorzien was. Maar als hij om eten komt vragen nadat u de tafel hebt afgeruimd, heeft hij pech: hij zal moeten wachten tot de volgende maaltijd! Uiteraard kunt u hem een tussendoortje geven, maar prop hem niet vol met koekjes. Uw kind zal zijn lesje wel geleerd hebben, maar vroeg of laat zult u opnieuw met het probleem geconfronteerd worden.

2 vragen aan Etty Buzyn, psychologe en pedagoge gespecialiseerd in jonge kinderen

Waarvoor dient gezag?
"Gezag, dat is een kind een terrein met herkenningstekens bezorgen. De grenzen geven hem zekerheid en zijn noodzakelijk, want hij heeft het nodig te zien dat zijn ouders sterker zijn dan hijzelf. Dat helpt hem zijn eigen persoonlijkheid op te bouwen en zich zo goed als het kan te integreren in een groep mensen. Een kind dat te laks opgevoed wordt, zonder gezag, voelt zich niet veilig. Hij kan dan agressief worden, zelfs autoritair, vooral in de omgang met zijn ouders. Dit kan het geval zijn bij een 'enig kind', aan wie men niets durft weigeren."
Een tik op de billen vóór 3 jaar: kan dat?
"In principe ben ik altijd tegen lijfstraffen, hoe oud het kind ook is. Toch is er één situatie waarbij ik kan begrijpen dat een ouder zich niet kan bedwingen: bijvoorbeeld wanneer een kind een ongeoorloofd risico neemt, zoals de straat oversteken zonder te kijken. De ouder schrikt enorm en is zodanig aangedaan dat hij niet meer in staat is zich te beheersen. In zo'n geval, volgt onvermijdelijk een pak voor de broek of een klap om de oren. Daarna moet de ouder zich wel bij het kind verontschuldigen en vooral uitleggen waarom hij zo gereageerd heeft."

Artikel gepubliceerd door Candice Leblanc, gezondheidsjournaliste op 11/01/2010

Bronnen: (1) Isabelle Filliozat, Il n'y a pas de parent parfait (Perfecte ouders bestaan niet). Uitg. Marabout. (2) Frédérick Aubourg en Nadia Mila, C'est comme ça, un point c'est tout! Quelle autorité dans la petite enfance? (Zo is het, en daarmee basta! Welke vorm van gezag aan de dag leggen bij kleine kinderen?) Uitg. Albin Michel. (3) Etty Buzyn, Je t'aime, donc je ne cèderai pas! (Ik hou van je, ik geef dus niet toe!) Uitg. Albin Michel.