Gewicht zegt niet alles!

Het lijf in de plooi

Tot slot baseren sommige specialisten zich nog altijd op de zogenaamde vetplooitechniek die in 1963 ontwikkeld werd door Brozek en later verfijnd werd door Jackson en Pollock. Ze is gebaseerd op een vaststelling die van een bijbelse eenvoud getuigt. Het is bekend dat vet zich vooral vastzet onder de huid, in de derma (lederhuid), een huidlaag waarin je makkelijk kunt knijpen bij een lichamelijk onderzoek. Meetinstrumenten geven de dikte van de huidplooi weer tot op de millimeter nauwkeurig. De meting wordt uitgevoerd op verschillende plaatsen van het lichaam, waarna de totale vetmassa wordt berekend via allerlei extrapolatieformules. De geldigheid van de resultaten hangt echter sterk af van de kwaliteit van het toestel en de ervaring van de gebruiker.

Het triatleetsyndroom

Tot slot herinneren we eraan dat deze metingen ook individueel nuttig zijn, om te weten hoever iemand staat in zijn strijd tegen overgewicht. Ook al zijn de beschikbare methoden niet 100 % betrouwbaar, eigenlijk valt het wel mee. In zekere zin kunnen te precieze instrumenten zelfs een zeker gevaar inhouden. Sporters zijn sowieso al te zeer geneigd om hun vetmassa als nutteloos gewicht te beschouwen en een verband te leggen tussen hun prestaties en hun kilo's. We zouden dit het "triatleetsyndroom" kunnen noemen. Ze verliezen echter enkele elementaire waarheden uit het oog. Allereerst het feit dat het vetpercentage sterk afhangt van genetische factoren. Bovendien zijn vetten in tal van opzichten nuttig: voor de hormoonproductie, de afweer, de bescherming tegen koude en schokken, de energietoevoer enz. Doe alle vetten wegsmelten… en u zult samen met hen verdwijnen!

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 13/09/2005