Erectieproblemen: ze hebben iets te verbergen

Tegenwoordig wordt wat makkelijker gepraat over erectiestoornissen. Maar toch heerst er nog een taboe rond en wordt het probleem vaak in stilzwijgen gehuld. Toch staat er meer op het spel dan een betere seksuele gezondheid, want bij een derde van de personen die last hebben van erectiestoornissen vormt dit probleem een symptoom van een onderliggende ziekte.

• Een veel voorkomende kwaal
• Erectiestoornissen: eerste symptoom van een onderliggende ziekte
• Erectiestoornissen en cardiovasculaire ziekten

Een veel voorkomende kwaal

Erectiestoornissen, het onvermogen om een erectie te krijgen en te houden die voldoende stevig en duurzaam is om bevredigende seksuele betrekkingen te hebben, komen vrij vaak voor. 32% van de mannen van 40 jaar en ouder krijgen er in variabele intensiteit mee te maken, terwijl 42% van de mannen van meer dan 35 jaar ooit al eens erectieproblemen zouden gehad hebben. Ondanks deze hoge incidentie en de beschikbaarheid van nieuwe medicijnen blijven erectiestoornissen een taboeonderwerp dat weinig mannen met hun arts durven te bespreken. Nochtans veroorzaakt deze aandoening heel wat lijden: een verminderde algemene, sociale en mentale gezondheid met een laag zelfbeeld en een verminderd gevoel van welzijn. Een behandeling is dus zeker gerechtvaardigd en zorgt zelfs voor meer dan een verbetering van de seksuele gezondheid.

Erectiestoornissen: eerste symptoom van een onderliggende ziekte

Dat klopt, erectiestoornissen kunnen ook een alarmsignaal zijn voor ziekten die nog niet tot uiting gekomen zijn. Volgens een recente studie kon bij een derde van de mannen met erectiestoornissen die daarvoor een behandeling kregen, naar aanleiding daarvan een onderliggende pathologie, zoals een cardiovasculaire ziekte, diabetes of een depressie worden opgespoord en behandeld.

Artikel gepubliceerd door Isabelle Eustache, bewerkt door C. De Kock, gezondheidsjournaliste op 11/04/2006

Bronnen: Ian M. Thompson et al, "Erectile Dysfunction and Subsequent Cardiovascular Disease', JAMA, 2005;294:2996-3002.