En als spasmofilie nu eens niet bestond?

En als spasmofilie nu eens niet bestond? Spasmofilie komt op het eerste gezicht zeer veel voor. Ze wordt meestal behandeld met magnesium-, calcium- of vitaminesupplementen. En toch ontkennen de meeste psychiaters het bestaan van deze ziekte…

Wat zijn de symptomen?

Spasmofilie verloopt in aanvallen met zeer uiteenlopende symptomen: kriebelingen, stramme handen en voeten, krampen, spiersamentrekkingen, hoofdpijn, een benauwd gevoel in de keel, een gevoel van beklemming, duizeligheid, nervositeit, angst, zware vermoeidheid, hyperventilatie, beven, zweten,…

Als zoveel mensen klagen over deze zeer onaangename symptomen, waarom erkennen de psychiaters de ziekte dan niet? Vooral omdat de beschrijving van spasmofilie overeenkomt met de belangrijkste lichamelijke angstverschijnselen. Terwijl een tetanieaanval, de bekendste en spectaculairste uiting van spasmofilie, overeenkomt met de symptomen van een paniekaanval of een acute angstaanval. De DSM4, de standaardgids voor psychiatrische aandoeningen, vermeldt de volgende symptomen: hartkloppingen, tachycardie (te snelle hartslag), zweten, beven of spiertrekkingen, gevoel van ademnood of verstikking, pijn of last in de borstkas, gevoel van beklemming, maagpijn of -last, misselijkheid of buikklachten, duizeligheid, gevoel van onstabiliteit, ijlhoofdigheid of van flauwvallen, derealisatie (vervreemding) of depersonalisatie (buiten zichzelf staan), angst om de controle over zichzelf te verliezen of gek te worden, doodsangst, paresthesieën (tintelingen of prikkelingen), rillingen, opvliegingen,…

Zoals u merkt, lijken beide ziektebeelden enorm goed op elkaar! Bovendien is uit zeer betrouwbare studies gebleken dat geen enkele behandeling van spasmofilie tot nog toe haar doeltreffendheid heeft bewezen. Er bestaat dus geen specifieke behandeling voor objectief aantoonbare lichamelijke stoornissen.

Maar waarom wil men dan spasmofilie per se "omdopen" tot acute angstaanval? Waarom niet gewoon de naam behouden? Het probleem is dat spasmofiliepatiënten dan de boodschap zouden krijgen dat het alleen om een lichamelijke ziekte gaat, waardoor ze misschien hun heil gaan zoeken in allerlei voedingssupplementen. Dat is wellicht niet gevaarlijk, maar verhindert hen toch om hun aandoening doeltreffend aan te pakken. De enige doeltreffende behandeling is echter dezelfde als bij angstaanvallen. Een zware aanval kan gestild worden met een angstremmer (anxiolyticum), maar op lange termijn gaat de voorkeur naar gedragstherapie, om aanvallen te voorkomen. Daarbij leert de patiënt onder meer zijn angst te verminderen via relaxatietechnieken. Het zou jammer zijn niet te profiteren van deze gedragstherapieën gewoon omdat de patiënt niet openlijk over angststoornissen durft te praten.

Wellicht is er bij personen die als spasmofiliepatiënten beschouwd worden, sprake van een soort angstige hyperreactiviteit. Vandaar dat ze met die hyperreactiviteit moeten leren te leven, zodat hun angst niet escaleert. Een psychiater die vertrouwd is met cognitieve en gedragstherapie kan hen daarbij helpen.

Schrijf u gratis in op de newsletter van e-gezondheid !

Artikel gepubliceerd door op 24/05/2005

Vindt u het artikel interessant?
 

Meer weten