Elektriciteit, daar krijg je nogal spieren van!

Elektrostimulatie is een spierversterkende techniek die populair is bij sporters, maar niet alleen bij hen!

• Elektriciteit doet beter presteren!
• Nieuwe perspectieven

Artsen kennen sinds lang therapeutische eigenschappen toe aan elektriciteit. Zo gebruikten de Romeinen destijds sidderroggen tegen gewrichtspijn. Ook elektroshocks waren lange tijd een populaire methode in de neurologie. Vandaag is het veeleer powertraining die in de mode is. Zo zijn er toestellen te koop die ontladingen afgeven om de spieren te doen samentrekken. Deze elektrostimulatoren zijn relatief gebruiksvriendelijk. Ze worden aangesloten op het lichtnet en vormen de stroom om tot zenuwinfluxen die vergelijkbaar zijn met die welke we van nature produceren. De spier trekt samen, wat op de duur tot allerlei aanpassingen leidt. De spier wordt krachtiger en soepeler, en neemt toe in volume. In programma's voor lokale vermagering (buik en/of billen) daarentegen moeten we niet te veel onze hoop stellen. Het resultaat is nooit zo spectaculair als in de reclame!

Elektriciteit doet beter presteren!

De meeste grote kampioenen hebben de methode gebruikt in sporttakken zoals ski, tennis, rugby, atletiek, wielrennen en zelfs voetbal. Ze biedt heel wat voordelen. Allereerst is ze heel gebruiksvriendelijk en belast ze weinig de gewrichten. Sportartsen gebruiken ze trouwens steeds vaker om de spiermassa te behouden tijdens revalidatieperiodes of periodes van gedwongen rust. Elektrostimulatie is voor topatleten ook een manier om overspanning tegen te gaan. De ideale methode voor wie voortdurend overtraind dreigt te raken. Bovendien biedt ze ook praktische voordelen. Zo hoeft de sporter niet langer naar de powertrainingzaal te trekken: hij kan thuis trainen of in zijn hotel. Hij brengt gewoon de elektroden aan op de huid en geeft katoen. Maar opgelet: deze contracties zonder inspanningen zijn niet pijnloos. Boven een zekere intensiteit - die nodig is om de spieren te kunnen versterken - zijn de ontladingen heel moeilijk te verdragen. Sommige atleten kunnen er maar niet aan wennen!

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer op 22/07/2003

Bronnen: (*) Pierre Rabishong, faculteit Geneeskunde van Montpellier, coördinator van het SUAW-project (Stand-up and walk - sta op en loop).