Echtelijk geweld en gezondheid: de gevolgen op lange termijn

Volgens een Amerikaanse studie, zijn de gevolgen van echtelijk geweld niet uitsluitend van psychologische aard. Echtelijk geweld heeft ook gevolgen voor de gezondheid van het slachtoffer op lange termijn. Soms gebeurt dat zelfs op een onverwachte manier.

• Gevolgen van algemene aard
• Hoe verklaart men deze gevolgen van echtelijk geweld?
• Wat kan er gedaan worden tegen echtelijk geweld?

Gevolgen van algemene aard

De studie heeft alle aspecten van echtelijk geweld bestudeerd. Een van de meest verrassende resultaten van de studie is dat de slachtoffers van geweld een minder goede gezondheid hebben dan andere mensen, ook op gebieden die niets te maken hebben met eventueel toegebrachte slagen: astma, artrose en bij vrouwen zelfs beroerten kwamen meer voor bij slachtoffers van echtelijk geweld.

Hoe verklaart men deze gevolgen van echtelijk geweld?

De studie in kwestie was een statistische studie die dus geen verklaringen geeft voor de bevindingen. Sommige mogelijke verklaringen worden nochtans door de auteurs gesuggereerd. Te beginnen met de stress, waarvan de gevolgen voor alle mogelijke lichamelijke functies meer en meer erkend worden. Echtelijk geweld zorgt ook voor veel psychisch leed. Hier dient zeker aangestipt te worden dat echtelijk geweld zich niet beperkt tot lichamelijk geweld, maar dat de dader ook de neiging heeft om het leven van de partner te controleren. Dit uit zich misschien door het slachtoffer te verhinderen om zich op een normale manier te verzorgen.
Een ander aspect van het probleem: de slachtoffers van echtelijk geweld vertonen dikwijls een gebrek aan zelfvertrouwen en aarzelen misschien om zich te uiten en om hun klachten kenbaar te maken aan het medisch personeel. Men moet er ook rekening mee houden dat over geweld praten uitzonderlijk moeilijk is. Vrouwen die geslagen worden, hebben soms de neiging om elk lichamelijk onderzoek te mijden, doodeenvoudig omdat zij niet willen dat hun problemen buiten het gezin bekend zouden zijn. En die houding moedigt hen dus ook niet aan om aan preventieve onderzoeken deel te nemen.

Artikel gepubliceerd door Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste op 19/02/2008

Bronnen: WebMD.com