Echografie

Onderzoekmethode met behulp van hoogfrequente geluidsgolven (ultrageluid). Echografie maakt gebruik van het feit dat sommige weefsels (bijvoorbeeld botten) de op hen gerichte geluidsgolven sterker terugkaatsen dan andere weefsels (zoals de huid) en is dus te vergelijken met radar of sonar.

Echografie wordt op steeds grotere schaal toegepast voor het opsporen van genetische en andere afwijkingen aan de foetus. Omstreeks de achtste of negende week worden de contouren van embryo en placenta duidelijk zichtbaar op het scherm; dit is een teken dat de zwangerschap normaal verloopt. Het ontbreken van een vrucht - de zogeheten lege vruchtzak - betekent dat er een ernstige genetische afwijking moet zijn en dat er spoedig een miskraam kan volgen.

Vier weken later, aan het eind van het eerste zwangerschapstrimester, is de zwangerschap gewoonlijk zo ver gevorderd dat men de foetus op de echograaf kan zien bewegen, en dan men kan vaststellen of er sprake is van een tweeling en of er eventueel een belangrijke structurele afwijking in de placenta of de organen van de foetus aanwezig is.

Gedurende het tweede en derde zwangerschapstrimester kan met behulp van echografie de grootte van het hoofdje en de omvang van de placenta gemeten worden om vast te stellen of de baby in een normaal tempo groeit.

Bij een normale groeicurve weet men dat de ontwikkeling van de baby normaal verloopt. Later kan echografie worden benut voor het in beeld brengen van de foetale hartslag en het ademhalingstempo, eveneens indicaties voor de groei en ontwikkeling.

Nu het technisch mogelijk is geworden echografie op grote schaal uit te voeren, kan het gebruikt worden om ernstige afwijkingen aan de ledematen, de inwendige organen en het centrale zenuwstelsel in een zeer vroeg stadium te ontdekken.

Bronnen: Medica Press

Deze fiche maakt deel uit van de gids Gids Medische encyclopedie, rubriek Divers