Drinken of zinken

Sportmensen zijn zich niet steeds bewust van hun waterhuishouding. Water is nochtans een cruciaal element om goed te kunnen presteren. Een woordje uitleg.

• Overlijden ten gevolge van uitdroging
• Sportdrankjes als hulpmiddel

Tijdens inspanningen produceert het lichaam veel zweet - tot een liter per uur - en de sporter moet er uiteraard voor zorgen dat hij het verlies aan vocht compenseert door te drinken. Anders bestaat het risico dat er een tekort ontstaat dat zich op termijn in diverse symptomen zoals krampen, duizeligheid, misselijkheid en aanvallen van zwakte uit. Ook lichaamsbeweging valt hem steeds zwaarder. Uitdroging veroorzaakt namelijk een vermindering van het bloedvolume, wat de toevoer van zuurstof en brandstoffen voor de weefsels bemoeilijkt. Voor een gegeven bloeddebiet stijgt de hartfrequentie gevoelig en heeft dit een invloed op de prestaties. Een verlies van vocht dat overeenkomt met enkele procenten van het lichaamsgewicht is bijvoorbeeld al goed voor een grote daling van de vaardigheden.

Overlijden ten gevolge van uitdroging

Op termijn kan uitdroging tot veel ernstigere situaties leiden. Uitdroging stimuleert het optreden van tal van problemen, zoals tendinitis, nierstenen, spierblessures of infecties. Er komt ook een moment waarop de zweetmechanismen ophouden te werken omdat er niet voldoende vocht meer is. De temperatuur van de sporter, die van nature al hoger ligt (het is niet uitzonderlijk dat een marathonloper een temperatuur van meer dan 40° heeft als hij een wedstrijd heeft gelopen) kan dan zeer snel oplopen tot werkelijk gevaarlijke waarden. We herinneren eraan dat we als homeotherm wezen een temperatuur van ongeveer 37° moeten behouden. Boven 43-44° lopen we een reëel gevaar. Deze overlijdens door uitdroging komen met name voor bij sporters die inspanningen bij hoge temperaturen en de inname van ergogene geneesmiddelen (stimulerende middelen) combineren. Deze factoren zijn zelfs de belangrijkste oorzaken van overlijden ten gevolge van plotselinge dood.

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 18/04/2006