Diabetes: dieet en fysieke activiteit zijn meer waard dan geneesmiddelen

Gewichtsverlies en fysieke activiteit zijn de beste manier om diabetes bij risicopersonen te voorkomen. Deze veranderingen in levenswijze op zich volstaan om het risico op diabetes met de helft te verlagen. De resultaten zijn veel beter dan de resultaten die worden behaald met een klassieke behandeling.

• Effecten van geneesmiddelen versus effecten van een goede levenshygiëne
• Fysieke activiteit + dieet = 50% minder diabetes
• De ziekte vóór zijn
• Preventie is de sleutel

Ongeveer 4% van de Belgische bevolking lijdt aan type 2 diabetes. De incidentie van type 2 diabetes neemt gestadig toe. Gewichtsverlies en fysieke activiteit worden sterk aanbevolen, terwijl over het algmeen een bloedsuikerverlagende behandeling, zoals metformine, wordt voorgeschreven. Metformine vermindert hyperglycemie (te hoog suikergehalte in het bloed). In het New England Journal of Medicine werd een studie gepubliceerd waarin de effecten van aanpassing van de levensstijl werden vergeleken met die van metformine. De resultaten spreken voor zich: gewichtsverlies en fysieke activiteit zijn bijzonder belangrijk.

Effecten van geneesmiddelen versus effecten van een goede levenshygiëne

De onderzoekers volgden meer dan 3.200 personen van gemiddeld 51 jaar gedurende 3 jaar. Bij de opname in de studie vertoonde niemand diabetes, maar ze vertoonden wel allemaal symptomen die kunnen voorafgaan aan de ontwikkeling van type 2 diabetes (zwaarlijvigheid, verhoogde bloedglucoseconcentratie nuchter of na inname van glucose). De proefpersonen werden in drie groepen ingedeeld. De eerste groep kreeg een inactieve stof (placebo); dit was de zgn. controlegroep. De tweede groep werd behandeld met metformine en de derde groep werd behandeld met een dieet en diende minstens 2,5 uur per week aan fysieke activiteit te doen. De patiënten uit deze laatste groep kregen geen geneesmiddelen.

Artikel gepubliceerd door Aanpassing: Pierre Dewaele op 02/03/2002

Bronnen: Diabetes Prevention Program Research Group. N Engl J Med 2002; 346: 393-403.