Deodorants, onmisbare bondgenoten

De keuze van texturen en parfums

In de afdeling deodorants van hyper- en supermarkten hebt u tegenwoordig de keuze tussen tientallen mogelijkheden. Men kan ze onderverdelen in drie grote categorieën…
-De deosprays: de traditionele vorm, waaraan heel wat vrouwen nog steeds gehecht zijn. Sprays hebben het voordeel dat het aanbrengen van deodorant snel gebeurd is en dat het geen vochtige plekken achterlaat. Bovendien worden ze door gevoelige huiden beter verdragen dan producten die langer aanwezig blijven.
-De deosticks: zijn stevig en laten een dunne poederfilm op de huid achter. Hun troeven: de doeltreffendheid en geen tijdverlies bij het aanbrengen. Deze producten verouderen echter vrij snel, de stick heeft de neiging om uit te drogen.
-De deorollers: ze kunnen verschillende namen hebben, maar het principe is steeds hetzelfde: een balletje zorgt ervoor dat een vloeibare deodorant op de huid wordt uitgesmeerd (het werkt eigenlijk zoals een balpen). Omdat er meer product wordt aangebracht, is de doeltreffendheid overtuigend. Het voordeel is tegelijkertijd ook een nadeel: alvorens kleren aan te trekken, moet men enkele minuten wachten tot de vochtigheid vermindert.

Andere minder bekende alternatieven

Naast deze drie opties, weliswaar de meest gebruikte, zijn er nog andere mogelijkheden. Oma's antitranspiratiemiddelen bijvoorbeeld, te beginnen met talkpoeder, die ook een positief effect heeft voor de voeten. Denk ook aan de aluinsteen, die duur is bij de aankoop, maar die veel duurzamer is dan de gebruikelijke deo's. Ook een aantal wijzigingen in uw gewoonten kunnen problemen in verband met lichaamsgeuren helpen oplossen: oksels die regelmatig onthaard worden, zullen veel minder bacteriën aantrekken en het gebruik van een antibacteriële zeep kan bij sommige mensen nuttig zijn, tenminste als de zeep niet te agressief is voor de huid.

Bijgewerkt door Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste op 07/09/2010
Créé initialement par Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste le 05/08/2008

Bronnen: Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste