De ziekte van Verneuil: een invaliderende huidaandoening

De ziekte van Verneuil is een invaliderende huidaandoening die gekenmerkt wordt door abcessen in de grote huidplooien. Deze weesziekte zou wereldwijd 60 miljoen mensen treffen…

• Welke behandeling tegen de ziekte van Verneuil?

De ziekte van Verneuil, ook wel hidradenitis suppuratura genoemd, is een chronische en etterende huidontsteking op plaatsen die veel zweetklieren bevatten. Met andere woorden: in huidplooien zoals oksels, lies, nek, oren, hals, schaambeen, bilnaad, dijen, tepels, … Er vormen zich tal van pijnlijke abcessen waarvan sommige even groot kunnen worden als een pingpongballetje.

Het gaat niet om een besmettelijke ziekte, maar om een bijzonder hinderlijke vorm van acne. Ze zou voorkomen bij 4 % van alle personen tussen 11 en 30 jaar, vooral bij vrouwen. Meestal ontstaat ze vlak voor de puberteit, maar ze kan zich ook manifesteren van in de kinderjaren of een heel stuk later.

Aanvankelijk is de ziekte nog discreet, maar geleidelijk verergert ze. Vaak wordt ze laat opgespoord, soms pas na een tiental jaar. Dat komt omdat ze verschillede vormen kan aannemen en omdat de abcessen goed lijken op steenpuisten of banale huidinfecties. Helaas gaat daarbij heel wat tijd verloren, waardoor de ziekte ondertussen verder kan evolueren. Vaak schaamt de patiënt zich ook voor de ziekte, vooral als ze de geslachtsdelen treft. Tieners, maar ook volwassenen, durven er meestal niet over te praten, zelfs niet tegen hun arts, uit schrik niet ernstig te worden genomen of anderen te besmetten. Ten onrechte, want het gaat wel degelijk om een ziekte die bovendien bijzonder pijnlijk en hinderlijk is. Ze wordt gekenmerkt door opeenvolgende en niet te voorspellen opstoten.

De ziekte van Verneuil wordt meestal veroorzaakt door de Staphylococcus aureus, maar de precieze oorzaak blijft een mysterie. Er zijn verschillende hypothesen naar voren geschoven, zoals schildklierstoornissen tijdens de zwangerschap, een auto-immuunstoornis of hormonale stoornis, en een zinktekort. Volgens sommigen zijn er genetische factoren in het spel. Roken wordt als een bevorderende factor beschouwd. In uitzonderlijke gevallen kan een lithiumbehandeling de ziekte uitlokken.

Welke behandeling tegen de ziekte van Verneuil?

De behandelingsmogelijkheden zijn zeer beperkt. Bij lichte vormen worden meestal antibiotica voorgeschreven om de infectie te bestrijden, ook al worden ze meer gebruikt om een opstoot te stoppen dan om het etterende abces echt te genezen. Heel wat antibiotica worden ook voorgeschreven voor hun ontstekingsremmende eigenschappen. Langdurig antibioticagebruik is echter totaal ondoeltreffend om de ziekte volledig te genezen en kan resistentie veroorzaken. Uiteindelijk is de enige doeltreffende behandeling een operatie waarbij de aangetaste weefsels volledig verwijderd worden. Soms moet daarbij een groot deel van de huid opgeofferd worden en zijn ook verschillende operaties nodig. De wonde wordt meestal open gelaten en moet dan lokaal verzorgd worden om te genezen. Het genezingsproces kan maanden in beslag nemen, afhankelijk van de omvang van de letsels. In bepaalde gevallen wordt plastische chirurgie (huidtransplantatie of huidflap) voorgesteld. Deze chirurgische behandeling is doeltreffend omdat ze snel verlichting biedt en een vrij lange remissieperiode mogelijk maakt. Toch waarborgt ze geen volledige genezing en is altijd een terugval mogelijk.

Bijgewerkt door Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste op 22/08/2011
Créé initialement par Isabelle Eustache, bewerkt door Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste le 06/09/2005

Bronnen: Association française pour la recherche sur l'hidrosadénite, www.afrh.fr.