De weldaden van groene thee

In Azië wordt groene thee al duizenden jaren gedronken voor zijn geneeskrachtige werking. Groene thee wordt bij ons echter eerder als een drank beschouwd. Dankzij de resultaten van sommige studies, zouden ook bij ons de weldaden van groene thee meer weerklank kunnen krijgen.

• Groene thee en zijn heilzame werking voor de gezondheid
• Dé troef van groene thee: het wonderbaarlijke EGCG
• De weldaden van groene thee steeds beter bekend
• Veel vitaminen en een schoonheidseffect
• Een bron van mineralen

Groene thee en zijn heilzame werking voor de gezondheid

Gezondheid, slankheid, schoonheid... hebben allemaal wel iets te maken met thee, tenminste als het om groene thee gaat. Deze thee verschilt van zwarte thee door het fabricatieproces. Bij groene thee, worden de theebladeren eerst gestoomd voordat ze worden gedroogd, waardoor hun goede eigenschappen worden behouden. Hierbij horen zeker de antioxidante werking van de catechines en de eigenschappen van epigallocatechine gallate (EGCG), het belangrijkste bestanddeel van groene thee.

Dé troef van groene thee: het wonderbaarlijke EGCG

EGCG, een plantaardige stof die scheikundig gezien verwant is aan catechines (een groep zeer actieve moleculen behorend tot de familie van de flavonoïden), beschikt over ontelbare kwaliteiten. EGCG beschermt het lichaam tegen cellulaire schade, maakt vrije radicalen onschadelijk en heeft een gunstig effect op de stofwisseling van vetten en suikers in het bloed (wat bijdraagt tot de regulering van het cholesterolgehalte en de beheersing van glykemie).
Samen met de andere bestanddelen van groene thee, beschikt EGCG blijkbaar over enorme mogelijkheden. Het zou bijvoorbeeld de ontwikkeling van longmetastasen (1) en darmtumoren bestrijden, alsook de vorming van kankercellen in de maag, de lever en de huid voorkomen.

Artikel gepubliceerd door Muriel Luypaert, schoonheidsjournaliste op 26/10/2009

Bronnen: (1)De consumptie van 2 kopjes groene thee per dag zou het risico op longkanker met 18% verlagen. "Le Généraliste", Dr. Chantal Maton, 6 augustus 2009, N°930, p 20.