De tenniselleboog

Wereldwijd spelen ongeveer 100 miljoen mensen tennis. Eén op de drie heeft echter last van de fameuze tenniselleboog ("tennis elbow") of zal er nog mee te maken krijgen. Reden genoeg voor een artikel!

• Tenniselleboog
• Opgelet voor het materiaal... en voor de techniek!

Tenniselleboog

De tenniselleboog komt zelden voor bij topspelers. Zo vermelden de statistieken van het medisch team van Roland Garros slechts één geval in drie jaar tijd. We kunnen dat op twee manieren interpreteren: ofwel zijn de toppers er van nature tegen beschermd door hun onberispelijke techniek, ofwel zouden ze nooit zo ver geraakt zijn met een dergelijk letsel. Het percentage 'slachtoffers' neemt sterk toe naargelang het niveau daalt, en uiteindelijk kampt op het laagste echelon 90 % van alle tennisblessures met elleboogproblemen.

De medische term voor tenniselleboog is 'epicondylitis'. Het gaat om een ontsteking die meestal begint aan de knobbel aan het uiteinde van de elleboog (de epicondylus) en vervolgens langs de ulna (ellepijp of cubitus) uitstraalt naar de pols. Meer bepaald naar de aanhechtingsplaats van de handspieren, die zeer zwaar belast worden telkens als de speler het rackethandvat vastneemt. Ook een golfclub, de stang van een fitnesstoestel of een roeiriem zijn in dat opzicht echter gevaarlijke tuigen. Doordat de vingerbuigspieren zich sterk samentrekken en er tegelijk een zware schokgolf ontstaat bij elke slag, verhoogt de kans op microscheuren in het peeslichaam en/of microfracturen in het aanhechtingspunt van de pees op het bot. Deze letsels komen zowel voor bij vrouwen als bij mannen, en dat op elke leeftijd, ook al zijn ze vrij zeldzaam onder de 30 jaar en nemen ze in frequentie af na 55 jaar.

Bijgewerkt door Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste op 06/09/2011
Créé initialement par Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist le 04/10/2005

Dit artikel maakt deel uit van het dossier Special tennis: tips om veilig te tennissen