De tenniselleboog

Opgelet voor het materiaal... en voor de techniek!

Een tenniselleboog is meestal (in 70 % van de gevallen) het gevolg van een nieuw racket. Opgelet voor modellen met een te zwaar rackethoofd en voor te zware bespanningen (maximum 24 kg). Terloops gezegd: de ontwikkeling van nieuwe materialen heeft lichtere rackets opgeleverd en betekende een grote stap vooruit voor personen met terugkerende elleboogtendinitis. Sommigen konden zelfs weer hun racket bovenhalen na jarenlange gedwongen inactiviteit. Ook het overwicht van de tweehandige backhand beschermt de elleboog van de speelarm en heeft het aantal gevallen wellicht doen dalen.

Ook de behandeling is er sterk op vooruitgegaan. In plaats van systematisch cortisonespuiten te geven, krijgen patiënten voortaan de raad om minstens twee weken te rusten zodra de eerste symptomen opduiken. Vervolgens mogen ze zeer voorzichtig weer beginnen, maar moeten ze opnieuw hun oude racket gebruiken als ze het net ervoor hebben vervangen. Verder wordt via functionele revalidatie geprobeerd om de pols en de voorarm uit te rekken en de spieren te versterken. Ook diepe dwarsmassages kunnen de afzettingen rond de pees doen verdwijnen. Deze kinesessies worden soms gecombineerd met ontstekingsremmers, cryotherapie (koudebehandeling) en andere fysiotherapeutische technieken: ultrasonen, ionisatie door elektrische stroom enz. Ook een elleboogbeschermer kan soelaas bieden.

Sommigen zweren bij alternatieve methoden, zoals acupunctuur, mesotherapie, osteopathie, shocktherapie enz. En als niets helpt, is er nog altijd chirurgie, met technieken om de pees te "spoelen", kwestie van alle kleine onzuiverheden te verwijderen. Dat lost bijna altijd het probleem op, maar het vergt wel tijd!

Bijgewerkt door Marion Garteiser, gezondheidsjournaliste op 06/09/2011
Créé initialement par Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist le 04/10/2005

Dit artikel maakt deel uit van het dossier Special tennis: tips om veilig te tennissen