Chocolade: onverzadigbare passie of softdrug?

Pasen is met zijn overvloed van chocolade-eieren en -konijnen voorbij. En het zijn niet alleen de kinderen die ze graag lusten! De voorliefde voor chocolade is veel heviger dan de typische snoeplust van kinderen. Volwassenen praten soms over hun chocoladeverbruik als over een onverzadigbare passie, anderen noemen zichzelf eerder "verslaafd" en nog anderen behandelen hun "depressie" of stress met chocolade. Wat klopt er echt?

• Een drang naar intense zinnelijke belevingen?
• Of een zoektocht naar psychologisch actieve stoffen?
• Is chocolade een (soft)drug?

Wie heeft er nog nooit een tablet chocolade opengemaakt om eigenlijk maar twee heerlijke stukjes te eten en enkele minuten of uren later vast te stellen dat enkel nog de verpakking over blijft? Waar komt deze onbeheersbare drang vandaan die ons ertoe aanzet te blijven eten, terwijl wij er geen behoefte aan hebben? Wat bevat dit voedingsmiddel dan, dat aanvankelijk zelfs als een geneesmiddel werd beschouwd, dat het zo'n begeerte in de hand werkt?

Een drang naar intense zinnelijke belevingen?

Volgens Dokter Gérald Apfeldorfer, voedingsdeskundige en psychotherapeut, is een "chocolatomaan" iemand die door het eten van chocolade een zinnelijke prikkeling zoekt die verantwoordelijk is voor een onweerstaanbare drang naar chocolade … maar niet zomaar elke soort chocolade. Chocolatomanen scheiden het kaf van het koren. Zij hebben een uitgesproken voorkeur voor zwarte chocolade met een cacaogehalte van minstens 50%.

Artikel gepubliceerd door Dr. Catherine Feldman op 28/04/2003 - 23:00