Camptocormia, of progressieve lumbale kyfose, onder de loep

We hebben allemaal ooit wel eens een oud vrouwtje gezien, steunend op haar wandelstok, met de kin tegen het borstbeen en alleen maar in staat om haar gesprekspartner van opzij aan te kijken. Maar waaraan lijdt ze eigenlijk? Het antwoord is camptocormia of progressieve lumbale kyfose.

• Camptocormia, een leeftijdsgebonden aandoening die meer en meer voorkomt
• Camptocormia, soms ook het Pisa-syndroom genoemd
• Sport om te weerstaan aan camptocormia

Camptocormia, een leeftijdsgebonden aandoening die meer en meer voorkomt

Camptocormia hoort bij de meest verontrustende actuele ziekten, in die mate dat, rekening gehouden met de enorme toename van de levensverwachting, ook het aantal slachtoffers blijft toenemen. Maar vanwaar is die aandoening afkomstig en hoe is haar vreemde naam te verklaren? Etymologisch komt de benaming "camptocormia" van de Griekse woorden "kamptein" (buigen, krommen) en "kormos" (romp). De term "camptocormia" werd voor het eerst gebruikt naar aanleiding van een vreemde epidemie die de soldaten getroffen heeft tijdens de Eerste Wereldoorlog. Na lange tijd voorovergebogen in de loopgraven te hebben geleefd, konden sommige soldaten onmogelijk nog rechtop lopen toen ze de frontlinie verlieten. De oorzaak was een te groot spiermassaverlies van de strekspieren van de wervelkolom. In de loop der jaren, heeft men dezelfde diagnose gesteld bij andere mensen die verplicht waren om lange periodes voorovergebogen door te brengen. Denk maar aan tegelzetters en parketleggers. In sommige Aziatische landen, werd camptocormia zelfs een echte endemie, onder meer bij de vrouwen die in de rijstvelden werken.

Camptocormia, soms ook het Pisa-syndroom genoemd

In uitzonderlijke gevallen, kan camptocormia jongvolwassenen treffen, maar de aandoening komt uiteraard veel meer voor bij oudere en zelfs zeer oude mensen. Daardoor treft camptocormia achtmaal meer vrouwen dan mannen, die statistisch gezien iets minder lang leven. Deze gebogen houding is vaak het gevolg van een wervelverzakking, die geassocieerd wordt met osteoporose. In dit geval is de schade aan de wervelkolom definitief. De patiënt zal dan zowel 's nachts als overdag gebogen blijven, zonder de mogelijkheid nog ooit rechtop te kunnen lopen. Dit is echter niet steeds het geval. Soms blijkt uit röntgenfoto's dat er niet te veel schade is aan de wervelkolom. In dit geval, kan de patiënt in lig- of zithouding wel nog een rechte houding aannemen. Rechtstaand kan hij echter alleen maar vooroverbuigen, precies alsof hij niet kan weerstaan aan de wetten van de zwaartekracht. In dit geval gaat het eerder om een spierprobleem. Dankzij nieuwe onderzoekstechnieken, zoals MRI (Magnetische Resonantie Imaging), kan men vaststellen dat de spalkspieren, die de wervelkolom overeind moeten houden, zogoed als verdwenen zijn. In de plaats blijft niets anders over dan vetmassa met verdwaalde vezels.

Artikel gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist, met de hulp van Dr. Daulouède op 28/12/2009