Arme testikels!

Gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 10/02/2004 - 00h00
-A +A

Heel wat sporten houden gevaren in, maar uit preutsheid wordt er maar zelden spontaan gesproken over testikeltrauma's. En toch valt daar heel wat over te zeggen!

PUB

Een voetballer die, krom van de pijn, met beide handen zijn scrotum vasthoudt: voor voetballiefhebbers is het een courant tafereel. De commentatoren kunnen daar niet goed weg mee en aarzelen tussen een preuts "onderbuik" en schuinere uitdrukkingen zoals "kroonjuwelen". Voetbal heeft uiteraard niet het patent op dit soort ongevallen. Tegen een gymnastiektoestel aanbotsen, een slag onder de gordel krijgen in een gevechtssport, van zijn zadel vallen en op het frame van zijn mountainbike terechtkomen of wegglijden op de reservoirdop van zijn motor: ook die dingen kunnen bepaald hard aankomen. Meestal wordt de schok enkele seconden later gevolgd door een hevige, verlammende pijn. Waarna personen vol goede bedoelingen zich haasten om de gewonde op zijn rug te leggen en verschillende keren zijn bekken optillen, om de testikels weer te doen indalen. Hoewel deze handeling wetenschappelijk omstreden is, heeft ze over het algemeen wel effect en komt de sporter er zonder al te veel kleerscheuren vanaf.

Gevaarlijke preutsheid

Toch moeten sommige symptomen de aandacht trekken. Bloed urineren bijvoorbeeld wijst waarschijnlijk op een urethrablessure. Is het scrotum gezwollen en lichtjes blauw verkleurd, dan gaat het om een inwendige bloeding. We hebben hier te maken met één grote verstrengeling van aders en slagaders, en alleen een klinisch onderzoek en een echografie kunnen de schade "opmeten". Ook als de pijn uren aanhoudt, moet de patiënt een arts raadplegen. Soms laten de beelden geen enkel alarmerend teken zien van een luxatie of een letsel. In dat geval volstaat de klassieke medische behandeling: ontstekingsremmers, ijs, een steunverband en rust. In ernstiger gevallen wijst de echografie op een testikelblessure of een moeilijk te resorberen hematoom. In dat geval wordt een chirurgische ingreep overwogen. De bloedklonters worden opgelost, en zo nodig moeten de genecroseerde zones verwijderd worden. Artsen weten goed hoe ze dat probleem moeten aanpakken. Testikelkneuzingen vertegenwoordigen 10 tot 20 % van alle urologische consulten. Het belangrijkste is echter om niet te wachten! Dat is echter niet evident. Zo worden sporters die voor het minste spierprobleempje naar hun dokter stappen, ineens bijzonder preuts als het om hun geslachtsorganen gaat. Veel sporters met een testikelblessure blijven dan ook soms dagenlang rondlopen met hun probleem, ook al hebben ze wat koorts. En als ze dan eindelijk toch naar de dokter stappen, is het hematoom gefibroseerd en drukt het zo zwaar op de testikel dat chirurgische verwijdering in sommige gevallen de enige oplossing is. Een toch wel zware tol voor al die nodeloze preutsheid…

Gepubliceerd door Gilles Goetghebuer, gezondheidsjournalist op 10/02/2004 - 00h00
Bekijk dit artikel
Vous devez être connecté à votre compte E-Santé afin de laisser un commentaire
PUB
Lees ook
Chronische prostatitis: hoe op te sporen? Geüpdatet op 11/05/2004 - 00h00

Chronische prostatitis is vaak het gevolg van een acute prostatitis die nooit volledig genezen is. Helaas zijn de symptomen weinig specifiek, wat de diagnose bemoeilijkt. Ziehier wat u erover moet weten...

Meer artikels