Ammoniakdermatitis

Luieruitslag veroorzaakt door de aanwezigheid van ammoniak in de urine. De aandoening begint meer om de geslachtsorganen dan om de anus en men zal veelal een sterke geur opmerken als de baby verschoond wordt. De urine van een baby ruikt niet naar ammoniak doordat zijn voeding hem niet goed bekomt of doordat hij tanden krijgt waardoor zijn urine 'sterk' wordt. Normale urine vormt ammoniak als het voornaamste bestanddeel ureum chemisch wordt omgezet door bacteriën in de ontlasting. Dit gebeurt alleen als urine en ontlasting bij elkaar blijven, dus hoe langer het kind in een natte, vuile luier ligt, des te meer tijd hebben de ureumsplitsende bacteriën om hun werk te doen.

Deze bacteriën komen voor in normale belasting maar gedijen vooral in een alkalisch milieu. Koemelkvoeding geeft een alkalische ontlasting, dus een flessenkind zal eerder een ammoniakdermatitis krijgen dan een borstkind. Moedermelk geeft een zure ontlasting die de chemische reactie tegengaat.

Een niet herkende en onbehandelde ammoniakdermatitis kan ernstige vormen aannemen. Begonnen als een uitslag om de geslachtsdelen kan het zich over het hele luiergeied, de liezen en de onderbuik uitbreiden. Eerst is de huid vlekkig rood en vochtig, daarna dik en gerimpeld en vervolgens begint het aan de randen te vervellen. Er kunnen oppervlakkige zweertjes ontstaan. Bij besneden jongetjes ziet men vaak een zweertje om de uitgang van de urinebuis. De huisarts kan advies geven met betrekking tot de preventie van de dermatitis.

Bronnen: Medica Press

Deze fiche maakt deel uit van de gids Gids Medische encyclopedie, rubriek Huid, nagel, haar