• rating
    • rating
    • rating
    • rating
    • rating
    1 mening
  • Commentaren (0)

Alles over gele koorts

Alles over gele koorts Gele koorts is een ziekte die al eeuwenlang beschreven is. Ze wordt veroorzaakt door het gelekoortsvirus, dat op de mens overgedragen wordt door muggenbeten, en leidt in tropisch Afrika en Zuid-Amerika soms tot ernstige epidemieën. De symptomen van de ziekte verschillen zeer sterk in ernst en gaan van een onschuldige griep tot een dodelijke aandoening. De term "gele koorts" is afkomstig van de geelzucht die bij sommige patiënten voorkomt.

Wat is gele koorts?

Hoewel er sinds eind jaren 30 een veilig en doeltreffend vaccin bestaat, is het aantal patiënten op wereldvlak de voorbije twintig jaar gestegen. Gele koorts is vandaag dan ook een ernstig volksgezondheidsprobleem. Gele koorts wordt veroorzaakt door een microbe die tot de familie van de Flavivirussen behoort. Het virus wordt op de mens overgedragen door een muggenbeet. Er zijn twee genetisch verschillende types actief in Afrika: één in Oost- en één in West-Afrika. In Zuid-Amerika komen nog eens twee andere genetische types voor, maar sinds 1974 heeft slechts één ervan epidemieopstoten veroorzaakt. Belangrijk is dat er tot nog toe jammer genoeg geen enkel geneesmiddel bestaat om het virus te doden, de woekering ervan tegen te gaan of de gevolgen ervan te bestrijden. Nadat het virus door muggen geïnjecteerd is in het lichaam, veroorzaakt het gedurende een incubatietijd van 3 tot 6 dagen geen enkel symptoom. In sommige gevallen voelen de patiënten zelfs nooit een symptoom. Meestal volgt er echter nadien een acute fase, met 39° tot 40°C koorts, spierpijn (vooral rugpijn), hoofdpijn, rillingen, eetlustverlies, misselijkheid en soms braken. Bij koorts versnelt de hartslag normaal gezien, maar bij gele koorts wordt ze soms verbazend traag. Wanneer de acute fase niet zeer hevig is, is ze soms moeilijk te onderscheiden van een banale griep. De symptomen verbeteren meestal na 3 tot 4 dagen en verdwijnen volledig. 24 uur later komt bijna 15 % van de patiënten echter in de "toxische fase" van de ziekte. De koorts duikt opnieuw op, de huid en het oogwit worden fel geel, de patiënt krijgt weer buikpijn en moet braken. Er kunnen ook bloedingen optreden (mond, neus, ogen of maag). De werking van de nieren verslechtert. Ongeveer de helft van de patiënten die deze "toxische fase" doormaken, sterft. De andere helft herstelt moeizaam van de ziekte.

Hoe wordt de ziekte overgedragen?

Het virus ontwikkelt zich bij de mens en bij sommige apen. Het wordt overgebracht door verschillende muggensoorten die in de wilde natuur of in de bewoonde wereld leven. De muggen kunnen de virussen ook overdragen op hun eitjes; die zijn zeer resistent en breken soms pas uit in het volgende regenseizoen. Op die manier kan het virus van jaar tot jaar overleven. De overdracht van de virussen door muggen levert meteen een goed preventiemiddel tegen gele koorts: muggenverdelging. Sommige volksgezondheidsprogramma's waren erin geslaagd om ze te verdrijven uit sommige gebieden in Zuid-Amerika. Helaas werden veel programma's geleidelijk opgegeven; de muggenpopulaties namen opnieuw toe, waardoor de epidemierisico's stegen.

Bronnen: " Fièvre jaune ", In Gentillini M. en Duflo B. " Médecine tropicale ", Flammarion Médecine-Sciences, Parijs 1982 : 377-382. Wereldgezondheidsorganisatie " Yellow fever " Fact Sheet nr. 100, augustus 1999, http://www.who.int/inf-fs/en/fact100.html. " Yellow fever', In U.S. Department of health and human services (DHHS). "Health information for international travel, 1999-2000 " uitg. DHHS, Atlanta (VS) 1999 : 152-155, http://www.cdc.gov/travel/yellowbk99.htm

Vindt u het artikel interessant?