ADHD: de symptomen evolueren

ADHD is geen aandoening die alleen bij kinderen voorkomt. Meestal blijft ze aangehouden tot op latere, volwassen leeftijd. De symptomen evolueren en veranderen wel en veel oudere ADHD-ers zijn normaal functionerende volwassenen, maar toch kan het syndroom voor heel wat psychologisch leed zorgen in het dagelijks leven.

• Ook op volwassen leeftijd
• De symptomen evolueren

Ook op volwassen leeftijd

ADHD, of Attention Deficit Hyperactivity Disorder, een aandachtsstoornis met hyperactiviteit bij kinderen, wordt almaar beter behandeld. De aandoening verdwijnt vaak tijdens de adolescentie, maar dat is lang niet altijd het geval, meestal blijft ze aangehouden op volwassen leeftijd.
Zowel bij volwassenen als bij kinderen, wordt een onderscheid gemaakt tussen drie subtypes van ADHD: de hyperactief-impulsieve type, het type waarbij aandachtsstoornissen overheersen en het gemengde type.
Sommige symptomen treden op voor de leeftijd van zeven jaar. Het opsporen van symptomen van de ziekte in de eerste levensjaren is noodzakelijk om tot de diagnose van ADHD te komen. De informatie die verschaft wordt door de naasten van het kind en door de school, is vaak erg nuttig.

De symptomen evolueren

Naast de klassieke criteria voor de diagnose van ADHD, gaat de aandoening mogelijk gepaard met nog meer symptomen: een lage frustratiedrempel, agressief gedrag, koppigheid, een labiel humeur en een gebrek zelfvertrouwen.
Maar op volwassen leeftijd veranderen de symptomen. De motorische agitatie neemt af en maakt plaats voor innerlijke spanningen, ongeduldigheid en moeite met omstandigheden waarin men kalm en stil moet blijven zitten. Het concentratietekort (in gedachten elders zijn) blijft uitgesproken bij volwassenen, maar varieert naargelang de omgeving en de omstandigheden. De stoornis kan bijvoorbeeld dalen wanneer iemand met ADHD zich in een nieuwe omgeving bevindt, interessant werk heeft of ook nog in face-to-face situaties.
Andere symptomen die kunnen optreden zijn problemen met organiseren en plannen, relatieproblemen, aanpassing- en compensatiestrategieën, humeurschommelingen, neerslachtigheid en prikkelbaarheid die sterk en snel kan variëren naargelang de omstandigheden. Toch hebben volwassen ADHD-ers niet per se last van interesseverlies, de onmogelijkheid om tevreden te zijn of pret te maken of neerslachtigheid, net zoals dat het geval is bij depressie.
Andere volwassenen met ADHD hebben dan weer af te rekenen met obsessioneel gedrag of storten zich volop in sociale contacten of zoeken sensationele ervaringen op.
Het syndroom verhindert niet dat patiënten een zo goed als normaal volwassen leven leiden, maar bij een aantal mensen kan het wel voor psychologisch leed zorgen en moeilijkheden in het sociaal, professioneel en familiaal leven. Ze zijn vaak het slachtoffer van stemmingsstoornissen en angststemmingen en niet zelden maken ze middelenmisbruik van bijvoorbeeld alcohol, sigaretten, geneesmiddelen en ook drugs.
ADHD wordt op verschillende manieren behandeld: met geneesmiddelen, met gedragstherapie en psychotherapie.

Artikel gepubliceerd door Isabelle Eustache, gezondheidsjournaliste op 13/02/2007

Bronnen: Dr Bange F. & Pr Mouren M-C, 'Comprendre et soigner l'hyperactivité chez l'adulte, collection psychothérapies.